Źródła
Góry Kaukazu są znane na całym świecie ze swego majestatycznego piękna. Znajdujący się tu Park Narodowy Borjomi - Charagauli rozciąga się na ponad 700 km2 i jest największym w Europie. Malowniczość tego miejsca, jego dostępność, zdrowy klimat i co najważniejsze, źródła mineralne uczyniły Borjomi jednym z najpopularniejszych miejsc wypoczynkowych w byłym Związku Radzieckim. Naukowcy i etnografowie nie przestają mówić o jego "klimatycznym fenomenie": czyste lodowcowe wody z gór Bakuriani i gaje reliktowych sosen, które rosną u podnóża skał. To wszystko tworzy wyjątkowy ekosystem w wulkanicznym podłożu, gdzie rodzi się znana na całym świecie woda mineralna wąwozu Borjomi.
O właściwościach leczniczych tej wody pisano jeszcze w eposach. Według historyków i archeologów w czasach starożytnych „Borjomi” używano nie tylko do picia, ale także do kąpieli leczniczych. O tym dowodzą znalezione podczas wykopalisk kamienne łaźnie, pochodzące z początku pierwszego tysiąclecia naszej ery. Badania historyków gruzińskich W. Bagrationi i W. Esadze, jak również wiele innych materiałów potwierdzają, że wody mineralne z wąwozu Borjomi używane były od I wieku n.e. do końca XVI wieku. Ponadto znaleziono średniowieczne gliniane rury wiodące do niektórych źródeł Borjomi. Od XVI do XVIII wieku z powodu wielu wojen źródła te zostały na długo zapomniane i opuszczone. Dopiero w XIX wieku, po dołączeniu Gruzji do Imperium Rosyjskiego, ponownie zwróciły na siebie szczególną uwagę.
Złoża wód mineralnych Borjomi znajdują się w centralnej części Adżarisko -Imeretińskiego grzbietu gór Kaukazu na wysokości 760-920 m npm. Woda „Borjomi” jest pobierana z 9 odwiertów, znajdujących się w rezerwacie przyrody Borjomi, których głębokość sięga od 1200 do 1500m.
Badania źródeł Borjomi prowadzano od 1927 roku. W sumie, w latach 1927 -1982, wywiercono 57 odwiertów o głębokości od 18,4 do 1502 m. Przed rozpoczęciem prac poszukiwawczych istniały dwa źródła mineralne – Eugeniawski i Katarzyny. Źródła te weszły do historii doliny Borjomi jako jedne z pierwszych odnalezionych źródeł i zostały nazwane na cześć płk Jewgienija Golovina i jego córki, która została uleczona wodą „Borjomi”.
Dzisiaj w dolinie Borjomi istnieją trzy obszary eksploatacyjne: Centralny (w granicach miasta Borjomi), Likaniski (w granicach miasteczka Likani) i Waszlowani -Kwibisski (na terenie wiosek Waszlowani i Kwibisy). Na tych obszarach położonych jest 9 eksploatacyjnych odwiertów. Pozostałe 13 odwiertów przeznaczonych jest do regularnego monitorowania samego złoża (poziom wody, ciśnienie, temperatura itp.). Wszystkie prace związane z rehabilitacją i poprawą produkcyjnych źródeł przeprowadzane są w celu utrzymania wysokiego międzynarodowego standardu jakości i wykonywane są systematycznie od 2000 r.
W wyniku operacji wiertniczych w latach 1957-1978, granice złoża Borjomi były znacznie rozszerzone. Odnaleziono nowe obszary eksploatacyjne i znacznie wzrosły zapasy wody Borjomi, co pozwoliło w czasach sowieckich do produkcji 400 milionów butelek rocznie. A dziś wydobywamy i rozlewamy Borjomi dostarczając do 30 krajów świata.
Na Kaukazie jest wiele różnych rodzajów wód mineralnych, ale żadna z nich nie ma takiego składu jak woda „Borjomi”. Począwszy od XIX wieku wydano ponad 100 publikacji naukowych i medycznych na temat jej unikalnych właściwości. Od ponad 170 lat źródła wody mineralne „Borjomi” poddawane są gruntownym badaniom geologów i chemików, które potwierdzają stałość temperatury, właściwości fizyko-chemiczne wody i jej skład mineralny. Analiza chemiczna oraz mikrobiologiczna wody odbywa się co godzinę, zgodnie z twardymi normami europejskimi.
Obecnie skład „Borjomi” jest taki sam jak był ponad sto lat temu, potwierdzają to regularne badania prowadzone od 1890 roku. Sprawdzona przez kilkadziesiąt międzynarodowych firm badawczych, woda mineralna "Borjomi" jest butelkowana w miejscu wydobycia i dociera do konsumentów zachowując wszystkie swoje unikalne właściwości.
