Historia
Źródła mineralne Borjomi zostały odkryte ponad tysiąc lat temu. Świadczą o tym znalezione na początku XX wieku, siedem kamiennych wanien, z początku pierwszego tysiąclecia naszej ery. Wydaje się, że w tych czasach, woda Borjomi była wykorzystywana do kąpieli a nie do picia. Potem znowu, źródła zostały na długo zapomniane, a miejsca, gdzie one leżały zostały opuszczone.
Drugie życia źródłom, o dziwo dali wojskowi. W 1829 roku w Borjomi stacjonował Khersoński pułk grenadierów. Pewnego dnia żołnierze znaleźli w lesie na prawym brzegu rzeki Borjomki źródło wody mineralnej. Pułkownik Popov zainteresował się tym, nakazał wyczyścić to miejsce i nosić wodę w butelkach do pułku. Cierpiący na chorobę żołądka, on pierwszy wypróbował na sobie działanie wody mineralnej. Woda okazała się być tak korzystna, że pułkownik wydał rozkaz zbudowania w jego pobliżu łaźni i niewielkiego domu dla siebie.
W 1837 r. khersoński pułk został zamieniony gruzińskim pułkiem grenadierów. Lekarz pułkowy Amirov zaczął badać skład i działanie wody mineralnej ze źródła. Wysłał pierwsze próbki wody do Sankt Petersburga i do Moskwy.
W 1841 woda była już tak sławna, że namiestnik carski na Kaukazie przywiózł do Borjomi swoją chorą córkę. Historia milczy na temat dolegliwości jego córki Katarzyny, ale faktem jest że woda z Borjomi bardzo jej pomogła. To właśnie na jej cześć jedno ze źródeł namiestnik nazwał źródłem Katarzyny, a drugie znalezione źródło nosi imię Ewgenewskim na swoją cześć.
W 1850 roku w Borjomi został założony park wód mineralnych, a w 1854 roku zaczęła się budowa pierwszej rozlewni.
Tymczasem wieść o gorących źródłach przemierzyła całą Rosję.
Borjomi zaczęło rosnąć: budowano nowe pałace, parki, ogrody i hotele. W 1894 roku wybudowano linie kolejowe z Chaszuri do Borjomi, co znacznie poprawiło komunikację. Przed zbudowaniem kolei ludzie jeździli dorożkami, ciągniętymi przez konie, a droga z Tbilisi do Borjomi trwała około 8-9 godzin.
W 1894 roku Michaił Romanow buduje rozlewnię w Parku wód mineralnych. Zakład pracował do 50 lat XX wieku, regularnie rozlewając wodę, która w tym czasie znana była już na całym świecie. W 1896 roku zostaje otworzona pierwsza huta szkła. Butelki były dmuchane ręcznie do 1950 r.
W 1904 roku udało się częściowo zmechanizować produkcję Borjomi. Dmuchanie szkła nadal było przeprowadzane ręcznie, ale butelkowanie już mechaniczne. W tym samym roku pojawiło się pierwsze ogłoszenie w gazecie o sprzedaży wody mineralnej Borjomi na wagony. Rozlew wody znacznie zwiększył się – jeśli w 1854 roku zostało sprzedane tylko 1350 butelek, to w 1905 roku, po udoskonaleniu produkcji, eksport osiągnął już 320 tysięcy butelek rocznie, a w 1913 roku ponad 9 mln.
Sowietyzacja Gruzji nie zmniejszyła popularności Borjomi. Zmieniła się jedynie elita i status odpoczywających: Romanow został zastąpiony przez Stalina, który również bardzo lubił wodę Borjomi. Na każdym spotkaniu w Kremlu królowała woda Borjomi. "Odwilż" lat 60-tych dała Borjomi jeszcze jedną szansę, aby uzyskać popularność za granicą. W 1961 roku 423.000 butelek Borjomi zostało eksportowane do 15 krajów w tym USA, Francji i Austrii. W 1980 roku sprzedaż osiągnęła 400 milionów butelek, a ta woda była najbardziej popularna w ZSRR.
Niestety w latach 1990-1995 produkcja była mocno ograniczona z powodu trudnej sytuacji gospodarczej Gruzji. Dopiero w 1995 roku, kiedy firma "Georgian Glass & Mineral Water Co. N.V. wznowiła pracę na dwóch rozlewniach, produkcja Borjomi wzrosła o 40 razy. Dzisiaj woda mineralna Borjomi, bogactwo gruzińskiej natury, jest znana w 30 krajach świata.
